*9*

 *9*

-Co jest? – zapytał Braun Justin’a.

-Nic takiego. – Jus założył bluzę, spodnie i zszedł na dół. Podeszła do niego siostra.

-Jus, musimy pogadać… Chce ci coś ważnego powiedzieć.

-Nie mam teraz czasu. – powiedział wychodząc z domu.

-Ale to o Jo! – niestety odpowiedział jej huk zamykanych drzwi. Udała się do swojego pokoju, w którym przesiedziała do wieczora. Po 20 wyszła z domu, nikomu nic nie mówiąc. W tym samym czasie jej brat pukał do drzwi Cassie. Nikt nie otworzył.

-Cassie! - krzyknął. Widocznie nikogo nie było w środku. Wrócił do siebie. Ostatnie dni były monotonne.

Tydzień później atmosfera w domu Bieber’ów nadal była napięta. Braun ciągle w pracy, gdy gościł w domu towarzyszyły mu kłótnie z Azylis. Macocha chodziła załamana, ciągle płacząc i unikając spojrzeń. Lizzie przez większość czasu zamknięta w swoim pokoju, bądź poza domem i Justin, który nie miał najmniejszego kontaktu z Jo, czy Cassie. Kiedy wreszcie będzie dobrze?

-Dzień dobry, jest Justin? – powiedziała wesoło dziewczyna do Az, która otworzyła jej drzwi.

-Tak, u siebie. Wejdź. – powiedziała kobieta wpuszczając ją do środka. Nastolatka przekroczyła próg i udała się na piętro. Kilka razy zapukała do pokoju Jus'a

-Wejdź! – usłyszała zza drzwi. Otworzyła je i weszła.

-Cześć!

-Steph, dawno cię nie widziałem, co słychać? – Jus wstał i przytulił się z koleżanką.

-U mnie wszystko w porządku. Naprawdę, jest dobrze! Stosunki pomiędzy mną a Brian’em się polepszyły, od tamtego wieczoru, dzięki Tobie! Czasami nie dało się z nim wytrzymać.

-Cieszę się. Ale na pewno nie przyszłaś tu bez powodu.

-No tak… Chciałam się dowiedzieć co u Lizz. Nie mam z nią nadal kontaktu od dwóch tygodni. Jest w szkole co prawda, ale często wagaruje, pali w łazience lub siedzi sama… Zmieniła się. – powiedziała smutno. – To nie wygląda dobrze. Stało się coś?

-W ostatnich dniach nie. Cały czas nuda i monotonia, przydałoby Się coś porobić, ale nawet nie mam ochoty,.

-Rozumiem. A co u Cassie? Jo?

-Nie mam pojęcia. Cassie nie daje znaku życia od ponad tygodnia. Byłem u niej kilka razy, zawsze pusty dom. Telefonu nie odbiera. Martwię się. Z Jo… Cóż, sprawa jest ciężka, pokomplikowało się troche.

-Współczuje. Ale nie rozumiem, jak to Cassie się nie odzywa?

-No po prostu. Jednego dnia jest dobrze, a drugiego cisza. Brak kontaktu. Nie wiem dlaczego, co zrobiłem nie tak…

-Może poczekaj trochę? Odezwie się niedługo. Lub wróci do szkoły, przecież nie może jej opuszczać cały czas.

-O tym nie pomyślałem. Poza tym mamy maturę. Niedługo mam nadzieje się pojawi.

-Spokojna głowa. Jakbym ją zobaczyła, dam ci znać. – poklepała chłopaka po plecach i spojrzała na telefon, 2 nieodebrane połączenia od Brian’a.

-Kurde… Brian dzwonił. Musze spadać, mieliśmy się spotkać. Do zobaczenia, postaram się zajrzeć do ciebie wkrótce. – dała chłopakowi całusa na pożegnanie i wyszła z pokoju. Na korytarzu natrafiła na Lizzie. Ta spojrzała się na nią i bez słowa zniknęła u siebie.

Justin chociaż nie chciał, myślał o Jo. Dlaczego go okradła? Nawet nie wiedział gdzie jej szukać. W sumie nawet nie chciał. Był wieczór i Jus był sam w domu, gdy usłyszał dzwonek do drzwi. Poszedł otworzyć. Ku jego zdziwieniu to była Jo. Chciał zamknąć jej drzwi przed nosem, ale była szybsza.

-Przepraszam! – powiedziała wchodząc do środka. – Nie chciałam wziąć tych pieniędzy, naprawdę! Ale potrzebowałam ich. Nie miałam wyboru.

-Nie tłumacz się. Jesteś zwykłą ćpunką i tyle. Wyjdź.

-Mam tę kase dla ciebie. Tyle ile wzięłam, tyle oddaje… - powiedziała błagalnie.

-Nie ufam ci.

-Przecież oddaje! – podała kopertę chłopakowi.

-Wyjdź lepiej.

-Nie chcę żeby tak było, proszę cie. – odwróciła się i weszła szybko po schodach do pokoju Jus’a.

-Stój! – Justin szybko pobiegł za nią. Złapał ją przy łóżku. – Jesteś pojebana.

-Tak, bardzo możliwe. – wyrwała się i położyła pieniądze na komodzie. – Mogę iść, jeśli tak bardzo tego chcesz. – przysunęła się bliżej do niego.

-Tak, chcę. – powiedział stanowczo.

-Nie bądź taki. Sprawiasz mi przykrość.

-Idź szukaj zabawy gdzieś indziej. – złapał ją za nadgarstki i popchnął.

-Sukinsynu, to bolało! – złapała się za ręce. – Nie wiem o co ci chodzi!

-Wypierdalaj stąd, mała dziwko! – wykrzyczał. Zapiekł go nagle policzek. Dziewczyna go uderzyła. Dość mocno.

-Nie masz prawa tak mówić! – zauważył w oczach dziewczyny łzy. Wybiegła z jego pokoju, zaraz można było usłyszeć trzaśnięcie drzwiami. Chyba przegiął. Zorientował się, że grubo przesadził i wybiegł za Jo. Niestety już jej nie było. Co jeżeli więcej jej nie zobaczy? Stracił kontakt, jak z Cassie? Pobiegł i usiadł na motor, odpalił go i zaczął szukać dziewczyny. Znalazł ją kilka alei dalej. Stanął obok, zdjął kask i zgasił maszyne.

-Jo! – zawołał.

-Spadaj, nie mam ochoty na rozmowe z tobą, dupku. Przynosisz same problemy.

-Przestań, nie mów tak! Przepraszam. Frajer ze mnie, przesadziłem. Grubo.

-No raczej. – Jo stanęła obok niego. – Muszę lecieć.

-Dokąd?

-Jeszcze nie wiem. Przed siebie. Muszę sprzedać troche hery.

-Chodź do mnie.

-Nie.

-Chodź.

-Nie!

-Nie bądź uparta!

-Ty za to upierdliwy! – Jus nie wytrzymał, zarzucił sobie krzyczącą Jo na plecy, posadził na motor i ruszył.

-Trzymaj się, mała.

-Nigdy ciebie! – wysyczała, po czym mocno się do niego przytuliła. Pojechali do domu Jus’a. Na podjeździe stało auto Az. Poszli do pokoju. Jo padła zmęczona na łóżko.

-Przepraszam cię, Jo, naprawdę, nie myśle tak o tobie... Jo? Spójrz na mnie. – usiadł obok leżącej dziewczyny i zauważył, że śpi. Przykrył ją i położył się obok. Chwilę później już spał.

Justin obudził się około jedenastej. Przeanalizował poprzedni wieczór i zerwał się na nogi. Jo znowu nie było. Szybko sprawdził portfel. Zgadzało się.

-Nie okradłabym cię. – usłyszał zza pleców. Odetchnął z ulgą, podszedł do Jo i ją przytulił. Cieszył się, że ją widzi. Nie była mu obojętna.

-Twoi rodzice wyszli do pracy. Lizzie do szkoły.

-Ja sobie zrobie wolne. – dał jej buziaka. – Poza tym Azylis to nie moja matka, to macocha. Moja matka nie żyje.

-No to gafa… Przepraszam.

-Nic się nie stało. Mówisz, że mamy cały dom dla siebie?

-Na to wygląda. – wskoczyła na chłopaka i zaczęli się całować.

-Nowy rekord. – spojrzała chłopakowi w oczy.

-Słaby dość.
-Racja, tylko 5 razy. – zaśmiała się

-No, raczej… - Jus patrzył się na dziewczynę. Miała idealne rysy twarzy, była szczupła i śliczna. Nie znał ładniejszej dziewczyny. Posmutniał, odsunął się od niej i usiadł.

-Co jest, ej, dupku?

-Nic. Po prostu jesteś dla mnie ważna.

-I to powód do smutku? – uśmiechnęła się krzywo.

-Chce cie mieć na własność. – dziewczyna spojrzała się poważnie na chłopaka, wstała, usiadła mu na kolanach i pocałowała go. Delikatnie.

-Nikt ci nie zabrania. Jestem tylko twoja.

-To mi pasuje. Na zawsze?

-Na zawsze. – westchnęła.

 

*

 Zachęcamy do zagłosowania w ankiecie! :) Wiemy, że na pewno wielu osobom, a zwłaszcza takim, które ubóstwiają Cassie nie spodoba się taki tok zdarzeń... Ale głowa do góry. :) Pracujemy także  nadal nad nowym szablonem. Poza tym życzymy wszystkiego najlepszego Anicie! Sto lat!/K&S